Circuittraining @ Zandvoort

De eerste race op het oorspronkelijke circuit van 4,193 km vond plaats op 7 augustus 1948 en werd gewonnen door prins Bira van Siam. Het circuit werd in 1949 omgedoopt tot de Grote Prijs van Zandvoort en in 1950 tot de Grote Prijs van Nederland (Nederlandse Grand Prix). was Zandvoort van 1958 tot en met 1985 (met uitzondering van 1972) onafgebroken gastheer van de Formule 1 Grand Prix van Nederland, voordat financiële problemen, bebouwing in de omgeving en geluidsbeperkingen een lange F1-pauze afdwongen. Het circuit, dat grotendeels was aangelegd op de geasfalteerde toegangswegen van een Duitse luchtafweerinstallatie uit de oorlog, werd door de duin- en zandomgeving en de uitdagende snelle bochten tot een van de meest gerespecteerde circuits op de F1-kalender. Het circuit werd eind jaren tachtig aanzienlijk ingekort en herbouwd, en vervolgens volledig gemoderniseerd voor de terugkeer van de Nederlandse Grand Prix in 2021. De Italiaanse ontwerper Jarno Zaffelli voegde bochten met een hellingshoek van 18 graden toe bij bocht 3 (Hugenholtzbocht) en de laatste bocht 14 (Arie Luyendijkbocht) — waarbij de laatste de steilste racehelling op een modern F1-circuit ter wereld vormt — om het inhalen te verbeteren. Bekende bochten zijn onder meer de Tarzanbocht (bocht 1, de laatste bocht van het oude parcours waar hard geremd moest worden, vernoemd naar een plaatselijke inwoner die weigerde zijn moestuin aan de duinzijde te verkopen tenzij er een bocht naar hem vernoemd zou worden), Hugenholtz, Hunzerug, Scheivlak, Audi S en de hellende Arie Luyendijk-bocht, de laatste bocht naar rechts. Zandvoort is gastheer van de Nederlandse F1 Grand Prix (2021–2026) en de Nederlandse ronde van de DTM, en blijft veruit de drukste locatie voor trackdays in Nederland.