Trackday op het Autodromo del Mugello

De geschiedenis van de autosport in Mugello begint in 1914 op een stoffig wegcircuit van 66 km dat van Scarperia omhoog liep naar Firenzuola en terug via de Futa-pas, San Piero en Scarperia. Het oorspronkelijke wegcircuit van Mugello werd met tussenpozen bereden van 1914 tot 1970 en bracht legendes voort: Enzo Ferrari won zelf de Mugello-wegrace van 1921 in een Alfa Romeo, en andere vaste deelnemers waren onder meer Antonio Ascari, Giuseppe Campari, Achille Varzi, Tazio Nuvolari en lokale held Emilio Materassi. Het permanente gesloten circuit werd in 1973 aangelegd en in 1974 geopend, ongeveer 5 km ten oosten van het meest oostelijke punt van het oude wegcircuit, en werd volledig herbouwd en gemoderniseerd nadat Scuderia Ferrari het terrein in 1988 had aangekocht. Het moderne circuit van Mugello slingert zich door Toscaanse wijngaarden met een hoogteverschil van 40 m en wordt gekenmerkt door enkele van de beroemdste bochten uit de autosport: het lange hoofdrechte stuk van 1.141 m eindigt bij de zware remzone van San Donato (T1), gevolgd door de reeks Luco–Poggio Secco–Materassi, de middelhoge linksbocht bij Borgo San Lorenzo en, het meest bekend, de twee Arrabbiata-bochten (T8 en T9) — blinde, bergopwaartse bochten die bijna op volle snelheid worden genomen en tot de meest veeleisende rechtsbochten in de internationale autosport behoren. De ronde wordt afgesloten via Scarperia, Palagio, de angstaanjagende afdaling van Correntaio, de Biondetti-chicane en de laatste, uitlopende bocht van Bucine. Mugello is sinds 1994 onafgebroken gastheer van de Italiaanse motor-Grand Prix — een evenement dat onvergetelijk is geworden door de zeven opeenvolgende overwinningen van Valentino Rossi tussen 2002 en 2008 — en organiseerde in 2020 éénmalig de F1 Grand Prix van Toscane.